Men kva i alle dagar er det som har skjedd?!

Denne figuren var eigentleg meint som ein slags litt utmatta sliten kjensle.

MEN,

om me no ser ansiktet, så er det meir eit:

-Men kva i alle dagar er det som har skjedd med kroppen min, 

medan eg ikkje fulgde med??

Beklagar det litt vulgære perspektivet, 

men såpass må eit tåla?:)

Tudeldu!

Det KUNNE jo vore gøy...

... men slik går det ikkje an å gjera.

"Nei Lise, DU må ha barnehagekjolen på"

Og sjølvsagt eit fortreffeleg godt nytt år til alle saman!

Trur dette vert eit kjekt år.

Ny jobb og nye bøker på gong:)

Ja, det trur eg jammen meg:)

Tudeldu!

Meg , men ikkje meg 05.12.11

Ekorn.

Meg, men ikkje meg 02.12.11

Nei, detta var gøyalt du!

Tudeldu!

Meg, men ikkje meg.

Eg har bestemt at morgonprosjektet skal heita

"meg, men ikkje meg"

Ikkje det at alle små koseprosjekt må heita noko,

men av og til er det fint å ha eit namn.

Dessutan kan det jo henda at eg ikkje teiknar teikningen på morgonen, 

og då er jo morgonprosjektet eit lite passande namn. 

Ikkje særskilt spanande heller.

"meg, men ikkje meg" 

er betre.

Då kan eg både teikna meg, 

(som ikkje ser ut som meg)

Og eg kan vrenga andre og teikna dei, 

(som jo då sjølvsagt ikkje er meg i det heile)

Tudeldu!

Morgonprosjekt

Ja for no har eg funne ut at eg skal ha eit lite morgonprosjekt.

Sånn for å komma igong med teikninga.

For i går sat eg og fireåringen og mora oss med Photo Booth.

Er jo ekstremt kor gøyal ein kan sjå ut med dei ulike effektane:)

Så til prosjektet:

Teikna eit portrett frå Photo Booth`en kvar morgon.

Ikkje bruka lange stunda.

Maks 10 min.

Så her kjem den første:

Ny bikini

I sommar hadde eg pakka med meg den gamle bikinien som eg no har brukt i godt over...

ja...den har no vore med meg så lenge at eg ikkje heilt i farten kjem på kor gamal den er.

Jysla god bikini? 

Eller det faktum at eg ikkje heilt klara å finna  nokon som eg føler meg fjong i?

Då er det like godt å hive på seg noko gammalt rask, så ser det i alle fall ikkje ut som om eg trudde at denne litt for trange og sprakande bikinien satt som eit skudd på ein vinterbleik dvask kropp i eit grelt lys på eit alt for trangt prøverom.

Nei det skulle i alle fall ikkje eg ha noko av.

Så difor såg eg slik ut.

(eigentleg litt verre og)

Ja. 

Fargane på denne  bikinien skein om kapp med sola i sine glansdagar.

Då me andre dagen skulle i bassenget og bada skjøna eg at eg måtte få meg ein ny bikini.

Eldsteguten holdt nærast på å drukne, for han hadde oppdaga at då bikinien min vart våt...

"alle kan sjå at du har ei rompa onda bikininen mamma!!"

...vart den utslitte trusa nærast gjenomsiktig.

Eg veit ikkje kva som var værst: at guten svelgde særs mykje klorvatn, 

eller at eg hadde gått og sprada som ingenting heile dagen i forvegen.

Lang historie kort:

Eg endte opp med ein litt for liten bikini. 

I all for grelle fargar, med ein klovnedusk på...

Jaja, ingen kunne i alle fall sjå at eg hadde ei rompa under bikinien...

Tudeldu!

Det er sommar det er sol og det er...

...trampoline.

No har eg ingenting i mot denne flotte innretningen som kan underhalda ungane mine ei stund. 

Heilt til dei byrjar å knuffa. 

MEN, eg og min dvaske trebornsmor kropp har eigentleg ikkje noko oppå der å gjera i det heile.
Så når ungane spør om eg vil koma oppå, prøver meg på andre ting.
Som å lesa eventyr.
Eg legg meg ned midt på trampolinen, finn fram arket med "Prinsessa som ingen kunne målbinde" og byrjar å lesa.
Ungane hoppar og eg les.
Ingen høyrer etter, eg les høgare, vil gjerne ha dei til å setja seg ned, men til inga nytte.
Dei hoppar og hoppar.
 Eg tviheld på arket for å klara å sjå kva som står der.

Hopp då!
Hopp mamma!

"Hei, me kan jo ta rekedansen?"

Eg snur meg over på sida og startar den nokså slitsome rekedansbevegelsen.
(For dei som ikkje kan den, er det bare å ligge på sida, strekke armane over hovudet, og knekke saman på midten, for så å strekja deg ut att. Og slik held ein på.)

"Nei. Hopp!

"Kva med denne dansen då?

Joda.

Den var grei.

I to minutt.

"Nei no hoppar me igjen"

"Hopp du og!"

"Hopp, hopp, hopp, hopp!"

"Greit. 

Eg skal hoppa, mamma må berre inn på do først"

"Haha! Tisse du på deg viss du hoppe?!"

Eg svarar dei ikkje, 

men hadde du høyrt veldig godt, 

ville du høyrt eit par knip, 

medan eg gjekk bortetter vegen og inn i huset.

Tudeldu!

If you can´t beat them, eat them

Og då er det Skvalderkål eg snakkar om.

Her rundt om kallar me det Bjødnalabb...

Eg veit ikkje kva som er det mest passande namnet.

Ingen eigentleg.

Uansett, eg har lert av mor mi, at dette er ikkje noko ein ynskjer å ha i hagen,

under nokon som helst omstendighet.

Som den gode datter eg er bestemte eg meg for å prøva om det gjekk å eta dette ulumsket som trivest så godt i mor mi sin hage.

For eg har (bank i bordet) ikkje sett snurten av dei i hagen min.

Eg bestemmte meg for å prøva skvalderkålgrateng.

Det går ut på å koka skvalderkål, koka det litt meir med buljong og smør, ha det på ein tallerken og gratinera det i omnen med ost over.

Eg kokte og kokte, kokte litt meir, (mørt må det vara) då eg kom til gratineringa, fann eg ut at eg måtte ta ein liten smaksprøve.

Joda, det smakte som gras innkokt på buljong og smør...

Eg togg og togg, men det ville berre ikkje ned.

Eg dreit i gratineringa, eg rekna ikkje med at det ikkje hjalp stort med ost på toppen heller....

Men gir eg meg?

Nix.

Neste gong er det suppe.

Skvalderkålsuppa.

Då treng eg i det minste ikkje å tygga...

Tudeldu!

Kongen som bare hadde tre hårstrå igjen på hovudet.

Eg fann ein teikning eg laga i 2004. 

Den er det kjente eventyret om kongen som berre hadde 3 hårstrå igjen på hovudet.

Det var det kjekkaste eventyret eg fekk fortalt då eg skulle leggja meg då eg var lita jente.

Og sidan eg lett kan gløyma viktige detaljar når eg skal gjenfortelja, 

utfordrar eg min tidlegare gonatthistorieforteljar til å gjenfortelje det til dykk:)

Kjør på!

Tuleddu!

Ikkje heilt samme smaken.

3 (snart) 4 åringen og eg har ikkje heilt det same synet for tida på kva som er fine fargar.

Slik vil ho helst gå kvar dag:

Rosa frå topp til tå, inners til ytterst.

Og kjole som skal vera "snurrekjole"

No seier ikkje eg at rosa er noko galen farge. 

Longt der ifrå. 

Men likevel. 

Det finnes grenser...

Slik er det meir mor i huset ser det for seg:

Men, velg kampane med ommhu.

Eg har ei fornøyd rosa jenta som hoppar ut døra på morgonane, 

og då er mor også glad.

Eg skjønar eigentleg ikkje kor denne jenta kom ifrå. 

Eg har ikkje sett mange bildene av meg med så mykje rosa. 

Rett nok har eg eit bilete der eg har ein rosa joggedress. 

Men der har eg stappa ei puta under genseren framme og ei nedi buksa bak.

Sånn for morroskuld.

Forfengeleg?

I think not.

Tudeldu!

Meir fargar

Det går ikkje så raskt med denne fargelegginga.

Men hei, kva skal ein sei. 

Eg har jo tross alt holdt ein god del på med på butikken i helga:)

Dette er ein ilustrasjon eg laga til ein tekst eg skreiv for ei stund sidan.

Dette er eigentleg ei hausthending.

Kven har vel ikkje opplevd at ein nys sånn heilt utan mål og meining. 

Og helst når det ikkje høver.

Sånn ellers har eg laga ny banner…

Eg som lurte litt på kva slags logo eg skulle ha til firmaet mitt, 

åsså datt den på plass.

Skal sei.

Tudeldu! 

Kloppetiklopp

Hopla hesten!

Hopla!

Held for tida på med å fargelegge ein del bilete som eg tidlegare berre hadde i svart kvit.

(det var før fargane og eg vart vener)

No kan eg snart bytta ut mange fargelause bilete på heimasida til,

ja, bileter med fargar.

Hugsar forresten at eg var rasande god til å laga hestespringelydar med hendene då eg gjekk på barneskulen.

(Det ein gjer er at ein først klappar i hendene, så slår ein høgrehanda på låret, deretter venstre handa, om dette vert gjenteken nok gongen og i stor nok fart, skal du i teorien høyrast ut som ein hest)

Muleg eg ikkje var god i det heile, men det var det ingen som sa ifrå om til meg medan eg sat og "trava" det beste eg kunne framme i samlingskroken.

 Sjølv syntest eg at det var dritbra. 

MEN når eg prøver no, er det ikkje SÅ likt… 

Tudeldu!

Gode vener.

Enn så lenge…

Tudeldu!

Bestemor Ninja

Søt og uskuldig?

Lagar rasande gode sjokoladekjeks?

Ikkje tru at dei strikkepinnane bare

 vert brukt til å halda hårknuten oppe.

Så er du ein skurk.:

Be afraid, be very afraid.

Tudeldu!

Er det eigentleg nødvendig…

…å vaska seg i det heile?

Kvar einaste gong eg har teke meg ein dusj, 

går det ikkje meir enn max 30 min før eg har vorte gulpa på.

Men eg gir meg ikkje.

Bring it on!

Tudeldu!

Ver litt fin, om så bare brøkdelen av eit sekund.

Sist veka var eg hos fotograf Øyvind Hjelmen og tok portrett.

Dette er ikkje noko eg har for vane å gjera, 

men eg måtte ha eit bilete av meg sjølv som Samlaget kunne bruka. 

Og sidan det som oftast er eg som står bak kamera her i huset, 

fann eg ut at dersom nokon skal få eit nokolunde bilete av meg 

må det vera nokon som driv med dette, sånn til dagleg.

På vegen til fotografen køyrde eg bak ein flokk med ungdommar som lærekjørte til mopedlappen.

Dei var så flinke. 

Ingen tulla, ingen kjørte sikk sakk, alle blinka.

Ei lang og fin rekke.

Eg veit ikkje kva som gjorde det, 

muligens at eg hadde vakna rundt kl 5 av nokon som ville ammast.

Eller at eg bare vert ekstremt rørt.

Truleg ein kombinasjon. 

Uansett eg byrja å grina.

Ikkje bra, sidan eg hadde pynta meg det beste eg kunne,

eg hadde teke på mascara.

Eg måtte halda hovudet bakover slik at tårene ikkje trilla. 

Og alle som nokon gong har køyrd bil, 

veit at dette verken er særskildt behageleg eller trafikktrygt.

Heldigvis blinka dei (alle samam) ut til høgre etter 

ei stund og eg kunne koma meg til hektene igjen.

Jo, det vart bilder. 

Til og med nokon som kunne brukast.

Det er slikt fotografar kan, fanga det eine brøkdelen av eit sekund du vert fornøyd med.

Om det liknar på meg slik eg ser ut til dagleg er ikkje så farleg.

For eg var slik, smilte fint og klarte å halda begge augene opne samtidig. 

Om det ikkje var meir enn i brøkdelenen av eit sekund.

Tudeldu!

Sa brura.

No er det sommar og då poppar dei opp. 

Dei er som krokkusar, det tøser av dei.

Du veit sjølvsagt kven eg snakkar om…

Alle dei flotte gifteklare brudene.

Håpar dei ikkje vert for mykje stress…

…sa brura.

Tudeldu!

Let´s twist again

Å nei ikkje no igjen!

Alle visste kva som kom til å skje.

 Og heilt rett, klokka kvart på tre kjem cd spelaren fram.

Trygve smell den opp på bordet og leitar like ivrig som kvar torsdag fram til "let´s twist again"

Han hoppar opp på pulten og startar med sin svært så karakteristiske dansing.

Kikkar rundt seg og ropar: "Jaja, no er det helg!"

Denne torsdagen har Trude fått nok.

"Herregud Trygve! Me veit at du har fri på fredagar!" 

Ho prøver å dytte han ned frå pulten, 

Trygve står standhaftig, peikar med fingrane i alle retningar, smiler og danser vidare.

Trude gir seg.

"Nokon bør seriøst ta dette opp på ein medarbeidar samtale"

Tudeldu!

Eg veit det er stygt å le,

i alle fall når det er av sit eige born som får vondt…

Men kva skal ein stakkas gjera? Poden har fått seg diabolo. 

Hiver den opp og ser så forventningsfull ut der han trur den skal landa fint ned på tråden igjen.

Men den gang ei, han får den midt i hovudet.

Og mor ler, eg ler så eg må kryssa beina, eg ler så eg må halda meg for ikkje å ramla. 

Endå verre vert det når han ser bort på meg og lurer på om det er HAN eg ler av.

"Beklagar" Seier eg medan lattertårene trillar.

"…men det var jo ganske morsomt" Forsvarar eg med med.

"Det ER morsomt når nokon får noko i hovudet"

Heldigvis for meg så har me det samme synet på kva som er morsomt.

At folk dett og slår seg: Supergøy! 

(Berre dei ikkje får skikkeleg vond då)

"Det går greit mamma, 

det var morsomt at eg fekk den i hovudet, men det gjorde litt vont då"

Han smiler til meg og hiv diaboloen opp i lufta igjen.

Tudeldu!