Lars har vert å handla.
Då han kom ut butikkdøra kom han på at han hadde gløymd salami!
Han satte i å gaula.
Både lenge og vel.
Litt i overkant spørr du meg.
Men han fekk det om han ville:
Gro i leligheten over butikken, orka ikkje høyra på dette rabalderet.
Så ho gjekk å kjøpte ikkje meir enn fem salamipakkar til Lars.
Eg har ein mistanke om at det heila var planlagt frå Lars si side.
For då han gjekk derifrå, etter å ha takka voldsomt naturlegvis,
hadde han eit lurt lite smil i ansiktet.
Han Lars, han Lars.
Han er ikkje til å skjøna seg på.
Tudeldu!
